Отсекогаш мислам дека театарот е тој што треба да те издигне, да те мрдне од дното, да ти подаде рака да излезеш од калта, па без оглед дали тоа ќе биде преку мисловна напнатост, смеа до солзи, плачење или пак некако поинаку, но сигурно преку живиот збор и живата игра. … Продолжи со читање Театарски белешки (3): Кога имаш сè, а не гледаш ништо!