На 1 мај 1886 година, стотици илјади американски работници излегле на улиците на Чикаго за да штрајкуваат, со цел воведување осумчасовен работен ден.
Протестите продолжиле и во наредните денови, а на 3 мај дошло до насилство – општи тепачки меѓу работниците кои му припаѓале на синдикатот и оние кои не биле дел од организацијата. Во конфликтот се вклучила и полицијата, а последиците биле страшни – четворица загинати и многу повредени.
Последиците биле уште помрачни следниот ден, кога била фрлена бомба на плоштадот Хејмаркет, каде се случувале протестите. Седум полицајци загинале, а 67 биле повредени.
Три години подоцна, на Првиот конгрес на Втората интернационала, било одлучено Први мај да биде „заеднички празник на сите земји, кога работничката класа треба да го манифестира единството на своите барања и својата класна солидарност“. Овој датум бил избран во знак на почит кон жртвите од чикашкиот штрајк.